Kırmızı Zamanlar

Dün… Özlenen “an” olduğunda, kavuşmak arabeskinin imkansızlığında mahçup buldum kendimi. Bir şarkı dinliyordum, youtube’dan, -kuvvetle muhtemel- genç bir delikanlı fona siyah beyaz aşk fotoğraflarını ardı ardına sıralamış fotoğraflardan bir klip yapmış kendine – ki eminim hiç ihtimal vermezdi dünyanın diğer bir ucunda koca bir kadının o şarkıya eşlik eden fotoğraflarla üzüleceğini… O zamanlarda… Bir zamanlarda…

Dinlemeye başladıktan sadece bir kaç saniye sonra karşıma oturup kendime baktım. Oturduğum yerde ayak uçlarım birbirine dönmüş, bir elim diğer elimi tutmuş, gözlerim kendi içine bakarken yanmış kül olmuştu. Sana oluyor evet. Bedenin ruhu avutması. Vücudunuz acıyan ruhunuzu okşuyor, “yok birşey” diyor, “şimdiki zamanlarda yok öyle şeyler, öğrendin hayata karşı olan coşkunu zincirlemeyi, dört nala değil sessiz ve yavaşça yürümeyi”

O zamanlar öğrenmediklerimiz çoktu, ne olacağını deneyimlemediğimizdendi “ne olursa olsun” başlıklı meydan okumalarımız. Hırslar ateş, aşklar ateş, cesaret ve merak körüktü. Heyecan parlamalarının içi göz yaşı doluydu, yine de güzeldi. Gecenin de gün kadar hakkını verir, ne uyanıkken ne de uyurken nerde olduğumuzla ilgilenmezdik, çarpışarak törpülenirdik o zamanlar. Sarılırdık, kızardık, öpüşürdük, acı çeker çektirirdik, kıskanırdık can havliyle, yüksek sesle, aceleyle o kıpkırmızı zamanlarda. Korkmadan alınan her nefes daha çoğunun garantisiyle içe çekilirdi. Daha büyük güler, daha büyük ağlardık, çığlık çığlığa eğlenirdik. Bizim dünyamız en büyüğüydü, git gide tek evrende iğne başlarına döndük.

Özlese de gitmek istemediği anlardır insanı büyüten, teşekkür edilen. Çıplak, çakmak gözlü, parlak saçlı, terli, kızgın, mis kokulu ve çok yumuşaktık o zamanlar, çok arkadaşımız çok aşkımız çok hayatımız vardı. Hayal olduğunu anladık, şimdi hatırlamak istediğimizde o anları, o zamanlar gibi olmuyor, gerçekmişçesine yaşanmıyor. Özlüyoruz, gitmek istemiyoruz, bazılarımız… O zamanlarda çok kırmızısı olanlar. Geçmişe sarılamayanlar...