ZAMAN YOKTU, ANLAR VARDI... GENCO ERKAL'A TEŞEKKÜR...

“Yaşamaya Dair - Bursa Cezaevi’nden Mektuplar” 

Dün gece Nazım Hikmet ile birlikteydik… Ruhu vücut bulmuş bize seslendi. Zaman yoktu, anlar vardı. Öyle içten, öyle gerçekti ki içimizde eser kalmadı örülmüş duvarlardan, tarumar etti sınırları. Önce hapishane duvarlarından içeri baktık, sonundaysa ölümle yaşam arasındaki o buğulu perdeyi yaktı kül etti. Nazım Hikmet, o tastamam cümleleriyle vura vura bağırdı yine gerçekleri yüzümüze…

Anlardı yaşanan, zamanın ötesinde ve mimarı o anların, Genco Erkal’dı.

Oldum olası sevmişimdir Eminönü’nü. Kargaşasını, camiilerini, kuşlarını, derme çatmalığını, balık kokusunu, insan kokusunu, dağınık düzenini... Eminönü’ne dair bol virgüllü cümleler vardır, ararsın noktasını bulamazsın. Keşfedilmemiş bir yeri mutlaka vardır, dokunamadığın bir duvarı. “Genco Erkal’ın yeni oyunu Eminönü’nde sahneleniyormuş”u duyunca sevindim. Annem çok sever biliyor musun? Çocuk tiyatrolarından ilk terfimin hediyesidir Genco Erkal. Şimdi hatırlamıyorum ilk hangi oyununu izledim.

Ali Paşa Hanı’nı aradık bulduk. Çok kolay, Karaköy’den Eminönü’ne Galata Köprüsü’ne tutunarak geçersen, köprü bitminde sağa doğru biraz devam etmen gerekiyor.  O ne masal bir yer! Anlatmak için uğraşırsın ve sonunda tam da anlatamaz, dilinin ucunda sıfatlarınla kalakalırsın.

“Yaşamaya Dair - Bursa Cezaevi’nden Mektuplar” için Eminönü’ndeki Ali Paşa Hanı Tiyatrosu’na vardık. Zaman yoktu, anlar vardı. Mutluluk ve umut arkadaş olmuş bizi sevindirirken ani dağılmalarla çaresizlik ve hüzne boğulduk. Katıldık! Hem coşkuyla hem cesaret hem de kızgınlıkla. Oyuna eşlik eden canlı müzikle izlediğimiz hayata daldık, büyüleyici ışıkla masallara inandık, Piraye Hanım’ın şarkılarıyla özledik Nazım Hikmet’i. Tülay Günal dün Piraye Hanım’dı, Umudumuzdu, umudumuzdu Piraye Hanım umudumuzdu ve umduğumuzdu da. Düşündük o zaman, o an, orda, o zaman, o an… o da düşünüyor muydu Nazım Hikmet’i…  Nazım Hikmet mektuplarında yazdıklarını anlatsaydı eğer nasıl olurdu? sorusuna cevabı Genco Erkal verdi.

En çok ihtiyacımız olan günlerden bir gün Nazım Hikmet ile birlikteydik.

Oyun bitti, bıraksalar saatlerce tek başıma alkışlayabilirdim. Çıktık Ali Paşa Hanı’ndan. yürüdük Karaköy’e… Nazım Hikmet’in özlemi damarlarımızda, İstanbul’u seyrettik yol boyu, acısından izler vardı kalbimizde, İstanbul’da olmak hiç bu kadar merhem olmamıştı bize.

Nazım Hikmet, İstanbul’a hasret biz Nazım Hikmet’e hasret… Hiç kavuşamayacağız. Biz İstanbul’da, Genco Erkal sahnede yaklaşacağız bazen hasretlerimize. Zaman yok, anlar var, inadına yaşamak var…