Hala piano eşliğinde yazı yazıyor olabilmekte küçüklüğüm ve ben küçüklüğümdeki yolculuklarımda hep sıkışık hep heyecanı içine hapsolmuş hep mahçup ve hep eksik.
Ben kumda oynamayı severim, kuleler fln diil de iki tarafı kazıp ortada birleştirirsin ya onu yapmaya bayılırım, yalnız dolasırken insanların görünüşlerine uygun hayatlar hayal edip onlara kimlik vermeyi severim, gofret yemegi severim, gülen insanların güldükleri şeyi merak etmeyi severim onlara “noldu” diyerek yaklaşırken gülmeye başlarım, oyuncaklara bakmayı severim, oturup kilolarca mandalina yemeyi, karda oturmayı, ateşe bakmayı, yazı yazmayı severim, bu benim, ben buyum. Okudugum okullar, çalıştıklarım, etiketlerimle alakam yok, deli gibi koşan bir at olduğumu görmek istiyorum rüyamda bu yüzden yalınayakken daha korkusuzum… Aslında konuşmayı da dinlemeyi de değil duymayı ve söylemeyi tercih ederim. Ellerin ifadesine güvenir yüzün asaletine kanarım. Yatagımın dört yanını kapatınca hala daha rahat uykuya dalarım, yani benimmiş gibi hissedebilmek için kendimi kandırabildigim her yerde mutlu olur, istediklerimin doğru olduguna inandıgımda umut dolu bir bahçe gibi olurum. Hiçliğin farkında oldugumda güven duyar agladıgımda anlaşılmak kızdıgımda umursanmamak istediğimi sanarım. Hala pianoya aşık parmak uçlarım var artık yenmemiş tırnakları olan ama ben her zaman yenmişinde daha ben olur öylesini kendime yakın bulurum ya da asi gibi hissedip gücüme kanarım. Bana inanmayanları inandırmaya calısmak kaygısını içime bir bomba gibi yerleştirip gidenlere kırgınım ve bu yüzden güçlüyüm. Yalancı değilim kalbime aklımla beraber ve hislerime duyularımla beraber inanıyorum ve inanmadıgım hiçbişey dogru da değildir. Kelimelerin manası eylemlerin degeri yoktur. Yolculuklarda hala dışarıya bakarım, sadece benim gördüklerim beni anlıyormuş gibi hissederim ve bu sayede beni dünyanın anladıgına inanır yalnızlıgımı çıkarıp koltuğa fırlatırım. Aslında 5’leri de cok ii atlardım…Aslında “o”yken ben, hiçbir zaman “o” olamadım ben, hala da olamıyorum. Kendi “o”m olmak istedim, “o”nu anlayan birileri var mı? Hani size arabadan bakıyordum... Hergün başka bir “o” 2007
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder